-:- My Metal -:-

   เย็นย่ำค่ำของวันที่ 13 มิถุนายน ปี53 

   ณ สีลม ภายใต้ขอบเขตบริเวณ  งานขายของกลางถนน

   อากาศอบอ้าว บรรยากาศอบอุ่นใจ ด้วยคนเดินเคียงที่แสนน่ารัก วี๊ดวิ้ววว

            เหมือนว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของงานละมั๊ง ร้านต่างๆ ก็ประดังกันลดราคาอย่างเอาเป็นเอาตายคนก็แน่นกันเอาตายเอาเป็น  ทั้งกระเป๋า เสื้อผ้า อาหาร ของเล่น แสดงดนตรี ขี่มอไซด์ไต่ถัง นั่งเรือเหาะ เอ๊ะ สองอันหลังนี่ไม่เกี่ยวแล้ว   ก็เหมือนงานขายของออกร้านทั่วๆ ไป แน่นอนล่ะ ว่า เป็นยากนักที่จะรีดเงินจากกระเป๋าสตางค์ตูข้าไปได้สำหรับเสื้อผ้า เครื่องแต่กาย จะไปเสียท่าก็ตรงของดับกระดายคลายหิวซะมากกว่า

             เดินๆ ไปไม่ทันเท่าไร  สายตาก็พลันเหลือไปเห็นสิ่งมีชีวิตตัวน้อยๆ พร้อมป้ายกระดาษลังสีน้ำตาลเขียนว่า  "กระต่ายพันธุ์แคระ" กับ "150บาท แถมคู่มือ แถมอาหาร แถมกระโปรง" อาา..กระต่ายน้อยหูสั้นๆ ตัวขาวๆ ขนปุยๆ น่าจับมางับหัวเบาๆ ให้หายมันเขี้ยว ใส่กระโปรงตัวจิ๋วอยู่ที่ลำตัว ค่าความ moe บวกไป 10 กระโหลกเต็มๆ อ๊ากกกๆๆๆๆๆๆๆ   น่ารักโครตเสียดายคนตายไปแล้วไม่ได้เห็ความประดิ๋วกิ้วน่ารักจึกกรึ๋ยของมัน 

             ไม่รู้ว่าเราหยุดดูเจ้ากระต่ายน้อยนอนนิ่งๆ บ้างก็เดินไปเดินมาในกรงอันคับแคบของมันนานเท่าไหร่ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนคุณแฟนสะกิดแล้วบอกว่า "ว๊ายยพี่ปิ๊กเมฑั่ฬ คลั่งกระต่ายน้อย" >_< แอร๊ยยย เขิลว่ะก็มันน่ารักจริงๆ นี่นาจะไปอดใจได้ไง  ในที่สุดเราก็ต้องเดินจากร้านกระต่ายน้อยนั้นไป...

             อา...ร้านค้าต่างๆ ก็เริ่มทยอยเก็บของกันแล้ว   ใช่ซินี่มันจะสามทุ่มแล้ว เอาไงดีๆๆๆ อยากกลับไปบ๊ายบายกระต่ายน้อยร้านนั้นจัง    

"ตัวเอง..."

"หือ?"

"ไปบ๊ายบายกระต่ายน้อยกันก่อนกลับนะๆๆๆๆ"

"ฮ่าๆ พี่ปิ๊กคลั่งอีกแย้ว ^^"

               ณ   ร้านกระต่ายน้อยอีกที...

"ตัวเอง ดูตัวนั้นจิ หูสั้นๆ ขนปุยๆ น่ารักอ่าาา >_<"  อ๊ากกก โคตรน่ารักเยย ดูดิกระดุกกระดิกด้วยยย

"พี่ปิ๊กอยากเลี้ยงเหรอ" ต้วนๆ ท่าจะนึกในใจ แฟนฉันบ้าไปแล้วฮ่าๆ

"ก็อยากอ่ะ แต่ไม่มีเวลาเท่าไหร่ เลยไม่เอาไปเลี้ยง แต่มันน่ารักนะะ" ตอนนั้นเริ่มสับสนในอารมณ์ตัวเองว่ายังไงกันแน่

"เดี๋ยวพอมันโตก็ไม่น่ารักแบบตอนนี้แล้วนะตัวเอง" ต้วนๆ เตือนมาอีกที

"ง่า เค้าเขียนอยู่ว่าพันแคระ ก็คงไม่โตละมั๊ง" ดูจิๆ ป้ายเขียนไว้เท่านั้นจริงๆ นะต้วนๆ

"ฮ่าๆ พี่ปิ๊กคลั่งอีกแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ"

ในสุดท้ายแล้วก็ลงเอยด้วยการโบกมือบ๊ายบายกระต่ายน้อยที่ร้านนั้น พร้อมกับเดินลากขาไปขึ้น BTS กลับบ้าน

คืนนั้น ฉันก็กลับมานอนนึกถึงกระต่ายน้อยๆ น่ารักๆ ว่าเรา

อยากเลี้ยงมันจริงหรือ ทำไมถึงอยากเลี้ยง?

เราอยากเลี้ยงมันเพราะอะไร?

เราพร้อมรึเปล่า?

...

...

...

เราอยากเลี้ยง? คิดว่าอยากเลี้ยงนะ เพราะว่ามันน่ารักดีออก เอามานอนกอดนอนหอม คงจะน่ารักดีออกเนอะ ^^

เราอยากเลี้ยงมันเพราะ? ก็เพราะมันน่ารักยังไงล่ะ ใส่กระโปรงก็เป็น ต่ายน้อยแอ๊บแบ้ว ด้วยนะะ อ๊ากกกกกๆๆๆๆ

เราพร้อมรึเปล่า?  ....อาา...นั่นซินะเราพร้อมไม๊...ไม่พร้อม ทั้งความรู้ในเรื่องกระต่าย แม้เค้าจะเขียนว่าแถมคู่มือก็ตาม มันจะไปเหมือนกันได้ไง คู่มือก็ไม่รู้ว่าเชื่อได้แค่ไหน ดีไม่ดีก็บอกแค่ ป้อนอาหารเหลววันละ 2 ครั้ง แค่นั้นเอง เวลามันไม่สบายเราจะช่วยมันได้ไม๊ นี่ก็ไม่...  ธรรมชาติของมันล่ะเป็นยังไงกินอะไร ต้องอาบน้ำไม๊ อยู่ในกรงหรืออยู่ในที่โล่งเหมาะกว่ากัน...ไมู่้รู้ซิ...ไม่รู้ๆๆๆๆ ...

เราไม่รู้อะไรเลย นอกจากภายนอกที่เราเห็นว่า มันน่ารักน่ากอด อยากเลี้ยง โดยที่เราก็ลืมคิดไปว่า กระต่ายน้อยๆ พวกนั้นก็มีชีวิตมีจิตใจเหมือนๆ กันกับเราเอง  ถ้าเราพร้อมจดูแลมันทุกๆ อย่าง  ก็โอเค แต่ถ้าเราไม่  มันก็เหมือนกับการเอามันมาทรมานมันมากขึ้น โดยความพิศวาทของเราที่มีให้มันเพียงฉาบฉวยเท่านั้น... คุ้มไหมกับ 1 ชีวิตน้อยๆ ที่ต้องมาทนทรมาน จะพูดก็พูดไม่ได้ รอคอยความตายอย่างเดียว...เฮ้อ... เกือบสร้างบาปแล้วกู

ว่าไปแล้วก็คิดถึงเจ้าหมาที่เคยเลี้ยงไว้จังเลย T-T